Een van onze reisgenoten wilde altijd al graag een hond. Konden we hem niet meenemen? Wij naar de dierenarts voor alle nodige injecties, een chip en een heus hondenpaspoort. Daarna namen we contact op met onze touroperator Arke om te vragen hoe het zit met het vervoeren van huisdieren. Het transport van dieren moet 48 uur van tevoren worden aangekondigd, vertelde de vriendelijke hostess me. Helaas, aangezien onze vlucht over 24 uur vertrok, kon het hondje dus niet mee. Regels zijn regels, en nee, die zijn er niet om van af te wijken, zoals ik nog suggereerde. Orders van hogerhand. Dus belden wij het hoofdkantoor.

Daar vertelden ze ons dat de hostess bevoegd is over dit soort dingen te beslissen. Toen wij onze verbazing daarover uitten en de gang van zaken als verre van servicegericht noemden, werd de verbinding verbroken. Inmiddels was het al de ochtend voor ons vertrek. Nog met onze hostess gebeld om uit te zoeken of een andere airline wel bereid was de hond mee te nemen en jawel, Transavia deed niet moeilijk! Die avond hadden ze plek voor mens en hond. Wij opgelucht, tot ook dit in het water viel omdat ze ons niet op tijd terugbelden: de vlucht bleek vol. Ons reisgezelschap ging dan maar zonder hond – die bleef in het hotel – naar het vliegveld, maar we gaven niet op. En met resultaat! Met hulp van een Griekssprekende Nederlandse van OAD boekten we bij Olympic Airways mijn vlucht om naar die avond, mét hond. 

Eind goed, al goed. Al heb ik nog wel iets te zeggen over de gang van zaken. Die rigide houding, het gebrek aan empathie en je verschuilen achter regels, dat is één ding. Maar het gebrek aan service! Waarom zeg je niet gewoon: sorry, dit kan bij ons niet. Maar Transavia doet dit wel. Dat is toch heel makkelijk?

Was wel een heel leuke week.