Een levende legende
Zaterdagavond naar het concert van Paul McCartney geweest. Of je nu 17 of 87 bent, ik durf te zeggen dat iedereen die dit leest hem kent. En terecht. Zijn enthousiasme, zijn openheid en de manier waarop hij met het publiek omgaat; in alles zie je dat hij een artiest is op eenzame hoogte. De zaal in bijna accentloos Nederlands toespreken doet het natuurlijk goed. Net als het totale gebrek aan sterallures. Maar waar we voor komen is de muziek en Sir Paul zorgt ook op dat vlak voor een onvergetelijke avond.
Kippenvel als hij 'Here Today' speelt – een ode aan John Lennon. George Harrison eert hij ook akoestisch, maar dan op de ukelele, met 'Something'. 'Paperback Writer', 'Blackbird', 'The Long And Winding Road', 'Let It Be', 'Back In The USSR' en 'Eleanor Rigby' passeren onder andere de revue. Na 2,5 uur volgt een fantastische finale in de vorm van 'Hey Jude'. Maar wie denkt dat McCartney het daarmee voor gezien houdt, vergist zich…
Tweemaal komt hij terug voor een toegift; met 'The Word' en 'All You Need Is Love' aan elkaar geplakt, gevolgd door 'Day Tripper' en 'Get Back'. De tweede toegift bestaat uit 'Yesterday', 'Helter Skelter' en een medley van 'Golden Slumbers', 'Carry That Weight' en een spectaculaire uitvoering van 'Live and Let Die' compleet met vuurwerk. De binnenkort 70-jarige (18-6-1942) McCartney speelt bijna 3 uur onafgebroken, zonder zelfs een slok water te nemen. Verruilt zijn legendarische Höfner met gemak voor een akoestische of elektrische gitaar om vervolgens achter de piano plaats te nemen.
Zo veel plezier en zo veel energie - het is ongelooflijk inspirerend om naar te kijken. Macca is een levende legende.